ÇİZİYORUM

I

Umutsuz insanlar bir bir biterken,

Umut destanını yazıyorum ben.

Herkes karanlığa küfür ederken,

Karanlığa bir mum yakıyorum ben.

Mazlumlar dünyadan umut keserken,

Haksızlığa tenha yerde kızarken,

Kahredip tavşanlar dağa küserken,

Zulmün kuyusunu kazıyorum ben.

Terketmek yok asla hayat cengini,

Olmalıdır insan, umut zengini,

Bulmuyorsa hayal dengi dengini,

Yanlış satırları çiziyorum ben.

Zırdeli bir adam sanmayın sakın,

Kötü dişlerini kırmalı çarkın,

Ey insan!.. Olmalı ölüden farkın,

Dirilsin ölüler, özlüyorum ben.

Kahredip, hayata küsmek olur mu?

Zalimlere meydan bırakılır mı?

Mazlumun zalimde ahı kalır mı?

Sana şeref sözü veriyorum ben.

Acıdan, zahmetten rahata doğru,

Yokluktan, hiçlikten rahmete doğru,

Gördüğün zulümden cennete doğru,

Koşup, gittiğini seziyorum ben.

Mahkum etme kendin bomboş korkuna!

Varmadın mı daha gücün farkına?

Kaptırma kendini zaman çarkına!

Tüm çarklar çomak sokuyorum ben.

Mart 2003